EdaTanses.com | Open your eyes for an other World.!

Unutmak.

Neye göre unuturuz?
Neye göre ve kime göre, kimlere göre önemli ve önemsizi ayıklarız hafızamızdan?
Bir ülkenin yakın tarihi, bir sonraki nesili oluşturacak kişiyi, kişileri ne kadar ilgilendirmeli, ne kadarını unutmaktan korkmalı insan?
Kendisinden önceki nesillerin uğuruna can verdiği bugünün bağımsız, bugünün rahat olması, bugünün özgür olması için tükettikleri nefesin değerini kimler nereye kadar, ne kadar bilmeli?

Bundan çok değil, bir kaç yıl önce ölen onca gencecik can’ın mücadelesi boşa mıydı? Ölüm! Ölmek bu kadar basit, bu kadar hafif, bu kadar kolay mıydı?
İdealleri, fikirleri, düşünceleri uğruna canını bile verebilen bir nesilden sonra, bu kadar duyarsız, bu kadar dünyadan bir haber, bu kadar yozlaşmış bir nesili bazen aklım, mantığım almıyor. Bilip bilmeden, kulaktan dolma, okumadan, araştırmadan, fikir kavgalarına giren bir zihniyetin en çirkin, en erdemsiz ve çırılçıplak halleri genelde video paylaşım sitelerinde bazen alakasız bile sayılabilecek videoların altındaki hiç bir insan evladına yakışmayan küfürlerden öteye gidemiyorken, neyin klavye delikanlılığı bu gerçekten bir ad koyamıyorum…
Vakti zamanında canını feda eden bir nesilin yerine, bu denli özentili, bu denli zorlama bir farklılık yarışı içerisine girmiş insanları kimler yarattı, kimler neden ötürü sebep oldu diye düşünürken, kendimce verdiğim cevaplardan ürküp başımı hangi yana çevireceğimi şaşırıyorum.

İllahi, birşeylerin yıl dönümü mü olması gerek hatırlamak için, böyle mi düşünür oldu vaktin şerefli, erdemli, onurlu insanları.. Modern dünya düzeni, insanların özünü gerçekten bu denli yok edebilir mi? Yahut öz dediğimiz, bizim sandığımız kadar öz olamamış mı hiç bir daim, biz mi yanılmışız, bilemedim…
Aldığımız nefesin kıymetini bilmek için, illa ölümle burun buruna gelmemiz mi gerek? Bir lokmanın kıymetini bilmek için, illa açlık mı çekmek lazım, damlayan musluğu kapatmak için, illa kendi cebimizden mi çıkması gerek?
Tuhaf bir dünya düzeni, garip bir ülke bizimkisi.

Tuhaf, politik ve dini ayrılıklardan ötürü bazı insanların insanlık kavramını zaman zaman unuttukları bir ülke. Herşeyi unutmayı seçen ve ürkütücü bir sessizliğe bürünen bir toplumun ülkesi. Herkesin ülkesi olması gerekirken, paramparça olmuş insanların ülkesi.

Renklere tahammülü olmayanların, toprak kavgası yapanların, fikir ayrılıklarını kabullenemeyenlerin, her daim bir tek kendilerini doğru belleyenlerin ülkesi. Tek renkliliği savunanların, tek fikir olmak için savaşanların lakin hiç bir daim bir olmak için uğraşmayanların ülkesi.

Birşeyler okudum, birşeyler izledim, birşeyler dinledim ondan ötürü bu denli karanlık kuyuya düşmüş gibi olması zihnim. Zaman zaman aklımı zaten bulandıranlar, bu son bir haftadır içimi kurutmaya başladı. Öfkeliyim, belki sizlere, belki başkalarına, belki kendime… Çünkü neticede ipleri başkalarının ellerinde olan, sözde özgür kuklalarıyız biz sistemin. Elden ne gelir ben de bilmiyorum. Lakin unutanlara, unutmuşluğa, üzerinden yüz yıllar geçmişcesine bir ömrü tüketenlere inanılmaz kızıyorum.

ve duyabiliyor musunuz?
Yağmur Çiseliyor!!

14.04.2012 | Eda Tanses

Oysa tuhaf, benim elimde çizdiğim kızları mutlu, mutsuz, hüzünlü, tebessümlü, güzel çirkin, dertli, tasasız.. çizmek.
Lakin hep bir başka alemin arayışında gözleri, hep bir başka deryalarda akıllar.
Küçük bir kız çocuğunun, gök kuşakları alınta saklı olan altın küpünü bulma çabaları kadar masum du aslında hikaylerim her zaman.
En büyük arzuları balıkların uçabilmesi olan insanlar dolaşırdı benim kalem izlerimin arasında, kağıtlarda herkesten habersiz dolaşan parmak izlerime inat.
Bulutları mavi denizlere süs olarak armağan eyleyen, onlara farklı bir mavi sunan öykülerim vardı oysa, herkesin gözü önünde, hepinizden habersiz.
Geceleri ıssız bir hayalet misali misafirdi oysa tüm renkler pencere köşelerinden içeri, kalem uçlarıma, mavi kapaklı defterime hitaben.
Şen olurdu, renk olurdu, nefes olurdu, hayat olurdu kimi zaman dört duvarım.

İnsan denen yaratık çok tuhaf, anlayamadıkları şeylerden korkarcasına kaçmakla yetinemiyorlarmış gibi, bir de yargısal kalıplar içerisine hapsedip, etiketliyorlar.
Size bir ömür erdem’den, güzellikten, ruh’dan, iyilikten, maddiyattan öte bir hayattan dem vururlar, sonra tek bir beyan ile içlerinde ki gizli maskeyi düşürürler.
”Sanat karın doyurmuyor”
Doğru. Bence siz ağızınıza cebinizde ki tüm paralarınızı doldurun, doyarsınız belki.

Şimdilerde dünya fazlası ile gri gözüküyor gözüme, herşey solgun, herşey yorgun.
Saçmalama fasıllarından arınmış, bilinmedik bir ”ben”in keşvinden dönmüş gibi, elimde ki yap boz parçalarını tek tek birleştirme çabalarındayım, usulca.
Kafamda ki tüm kalıplar tek tek yıkılmışcasına, tüm yargılarım şekil değiştirdi sanki.
İnsan benim sandığımdan çok öte bir yaratık, öyle ki bazen gerçekten bir balık olsam diyorum, kanatlansam, uçsam semaya. Oysa hep insan ol biraz denir, insan.
Lakin insan ya içinde iyi’yi taşımayı bilmiyor ise? İnsanları diri diri yakan da insan, kalp kıran da insan, dünya’yı kirleten de insan. Ama tüm bunlara rağmen insan ol denir. Peki ya ben? Ben balık olsam.. Balık olsam, uçsam semaya..
Mapus’ları da icat eden insan, katil maskelerini takan da, insan ayıran da insan, ırk, din, dil diye kalıplar, şekiller, şablonlar doğrultusunda adımlar atan da..
Oysa hep insan ol derler..
Peki ya ben?
Ben balık olsam..

20.03.2012 | Eda Tanses